Ενα άρθρο με όλη την (πικρή) αλήθεια. (Του Κώστα Κάπου)

 ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΜΕΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ

Επειδή είμαι ένα κατά βάση αισιόδοξο άτομο (όπως λένε, "απαισιόδοξος είναι ο πληροφορημένος αισιόδοξος"), βλέπω το κρανίο του μέσου αγαναΧτισμένου συμπολίτη μας ως μισογεμάτο και όχι μισοάδειο.

Για το λόγο αυτό θα του εξηγήσω 2 πραγματάκια, με την φρούδα ελπίδα ότι θα τα κατανοήσει, για να έχει να πορεύεται:

Ζούμε σε μια χώρα που η Δημοκρατία μας είναι τόσο ανεκτική, που θα προκαλούσε έκπληξη σε οποιαδήποτε Δυτική χώρα, σχετικά με τι ελευθερίες (βλ. ασυδοσίες) δίνει στους πολίτες της.

Σε καμία άλλη χώρα δεν θα κυκλοφορούσαν έντυπα σαν το Μακελειό, χωρίς να επέμβει Εισαγγελέας.

Σε καμιά άλλη χώρα τα μπαχαλάκια δεν θα τη γλίτωναν με μια απλή προσαγωγή στο Τμήμα, ελεύθερα να τα ξανασπάσουν την επόμενη φορά. Σε κάποιες χώρες δε, όπως στο αγαπημένο τους Ιράν, ούτε δίκη χρειάζεται, αν υπάρχουν ταράτσες να στήσουν τα πολυβόλα.

Σε καμιά άλλη χώρα (και ιδίως στις χώρες που οι αγαναΧτισμένοι φίλοι μας θεωρούν ως πρότυπα) δεν θα κυκλοφορούσε τόση λάσπη, τόση τοξικότητα και τόση παραπληροφόρηση και πρόκληση σε εξεγέρσεις, χωρίς οι υπαίτιοι να καθίσουν στο σκαμνί με εξοντωτικές ποινές. Σε κάποιες αγαπημένες τους χώρες δε, ο όρος "εξοντωτικός" κυριολεκτεί!

Έχω ζήσει και έχω επισκεφθεί πολλές χώρες μέχρι τώρα και η Ψωρολακόσταινά μας είναι αυτή στην οποία νιώθω πιο ελεύθερος από οπουδήποτε, οπότε ας αφήσουν τις παπαριές περί καταπιεστικού καθεστώτος και ανελευθερίας του Τύπου.

Αυτό που έχουμε εν αφθονία, δυστυχώς, είναι η Ασυδοσία, είναι η περιφρόνηση στους κανόνες και τους Νόμους, είναι η αδιαφορία για τον δίπλα μας και τα δικαιώματά του, όταν εμπλέκεται το συμφέρον του δικού μας κώλου.

Και βέβαια, αν είμαστε εμείς έτσι, το να περιμένουμε τους Δημόσιους Λειτουργούς να είναι άμεμπτοι, είναι το αστείο της πεντηκονταετίας. Δικοί μας άνθρωποι είναι όλοι αυτοί, γείτονες, φίλοι, κολλητοί, συγγενείς, που κάνουν τη ζωή μας ανυπόφορη και δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη μέσα στον Λαβύρινθο του Δημόσίου.

Η κόλαση για τον Έλληνα, είναι ο άλλος Έλληνας.

Η ποιότητα των Καραγκιόζηδων που στέλνουμε στη Βουλή, αντανακλά τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ ποιότητα. Αν είστε ικανοποιημένοι με αυτούς που σταυρώσατε, τότε είστε αυτοί....

Όλοι το γνωρίζουμε αυτό και κρύβουμε τα κεφάλια μας στην άμμο, γιατί είναι πιο εύκολο να σκούξουμε "Kούλη Γaμiesαι", παρά να ζητήσουμε αλλαγές, ιδίως όταν οι αλλαγές αυτές ακουμπάνε τα συμφέροντά μας.

Ως Λαός, θα έπρεπε να κάνουμε ένα τεράστιο κύκλο 11 εκατομμυρίων ανθρώπων και ο καθένας από εμάς να καρπαζώνει τον μπροστινό του.

Ίσως έτσι επιστρέψουμε σε κάποιες πιο ανεκτές εργοστασιακές ρυθμίσεις. Αλλιώς θα παραμείνουμε κομματικοδίαιτα μουσκάρια, με πλήρη άγνοια της Ιστορίας και με κατακλυσμιαία βλακεία απέναντι στην παγκόσμια Πραγματικότητα.

Παρηγορητικά Φιλούθκια

Πάς αντιλέγων σε όσα γράφει ο αρθρογράφος, ας το κοιτάξει....

Καθαρά Δευτέρα & Μ.Σαρακοστή. Χαμένα έθιμα-Μεγάλα λόγια.

Κοιτώντας παλαιές αναμνηστικές φωτογραφίες της νιότης μου, βρήκα μία από το μακρινό 1968. Είναι από  καθαρά Δευτέρα. Είμαστε πολλοί μαζεμένοι στο προαύλιο της Εκκλησίας στο χωριουδάκι που γεννήθηκα, την Καρέα. Και μάλιστα χορεύουμε και "σέρνω" εγώ τον χορό. 

Βλέποντάς την, θυμήθηκα ότι κάθε χρόνο τέτοια μέρα, μαζευόμασταν όλοι οι συγχωριανοί εκεί, μετά τον Ορθρο που τελούσε ο μακαρίτης ο παπαΓιάννης ο πατέρας μου. Κάθε οικογένεια ερχόταν και έφερνε τα δικά της νηστήσιμα φαγητά. Συνήθως ήταν ψωμί γνήσιο φουρνιστό, ελιές, χαλβάς, ταραμάς και μαρούλια γιά ...χλωρακία. Μερικοί έφερναν και καλαμάρια, αυτά τα μελανά από τις κονσέρβες. Τρώγαμε λοιπόν όλοι μαζί με κουβεντολόϊ και χαρούμενη διάθεση. Οι μεγάλοι άνδρες έπιναν και λίγο κρασί. Μερικές χρονιές μετά το φαγητό επακολουθούσε και ένα μικρό γλεντάκι με χορό, αν ήταν παρών κάποιος από τους οργανοπαίχτες του χωριού.

Κατά τις τρείς το μεσημέρι τελείωνε αυτή η γιορτούλα και εμείς τα γυνασιόπαιδα, αναχωρούσαμε πέρνοντας με τα πόδια τον δρόμο, -την δημοσιά που λέγαμε-, για την διασταύρωση του Γεωργακαράκου, όπου ο κεντρικός δρόμος από Γύθειο γιά να πάμε στην Αρεόπολη αφού εκεί ήταν το γυμνάσιό μας. 

Καθόμασταν λοιπόν, εκεί στην στάση, στο καφενείο του μπάρμπαΝτίνου, περιμένοντας το λεωφορείο της γραμμής που περνούσε στις πέντε. Πάντα βέβαια ήμασταν "ζαλωμένοι" όπως λέμε στην Μάνη, δηλαδή φορτωμένοι έναν ντορβά με τα απαραίτητα τρόφιμα γιά να βγάλουμε την βδομάδα, ως το επόμενο Σαβ/Κύριακο.   

Σήμερα τα πράγματα έχουν κατά πολύ αλλάξει. Και της καθαράς Δευτέρας αλλά και όλης της Μ.Σαρακοστής. Ελάχιστοι νηστεύουν, ελάχιστοι ξέρουν την σημασία τους. Ολα κινούνται στην σφαίρα του καταναλωτισμού. Πόσο κοστίζουν τα θαλασσινά, πόσο η λαγάνα και άλλα υποτίθεται νηστήσιμα εδέσματα. Που μόνο νηστήσιμα δεν μπορείς να τα πείς. Αφού το νηστήσιμο χταπόδι ή τα φρέσκα καλαμάρια κοστίζουν πιό πολύ από το μοσχαρίσιο κρέας. Και ας μην αναφέρω γιά γαρίδες ή καραβίδες ή αστακούς που καταναλώνουν πολλοί, που και πανάκριβα είναι και παρωδία νηστείας και εγκράτειας φανερώνουν.

Επίσης αυτό το νεοφανές ευχολόγιο πολλών λαϊκών, που αντί να λένε αυτό που όλοι λέγαμε και εξακολουθούμε να λέμε λιτά και ταπεινά, δηλαδή "Καλή Σαρακοστή", μεγαλόστομα εκφωνούν ευχές όπως "καλό στάδιο", "καλόν αγώνα", "καλή συχώρεση"και άλλες τέτοιες καλογερίστικες ατάκες, λες και  είναι μοναχοί που ετοιμάζονται να πάνε σε σπήλαια και ασκηταριά γιά άσκηση. 

Βέβαια οι περισσότεροι θεούσοι γιά επίδειξη και γιά το θεαθήναι τα λένε. Είναι εσχάτως και οι άλλοι, οι θεούσοι "μαχητές" του διαδικτύου, όπου γεμάτοι υποκρισία και εμπάθειες κακολογούν και λοιδωρούν αδιακρίτως και αναιτίως -ως άλλοι Φαρισαίοι-, φανερώνοντας τι κρύβεται στα εσώψυχά τους. 

Και γιά να κλείσω ευχάριστα και μακριά από μεγάλα λόγια και κούφιες ευχές, να ευχηθώ σε όλους μας -με ένα χθεσινό φόντο του πανέμορφου Γυθείου και με τον χιονισμένο επιβλητικό Ταϋγετο στο βάθος- να καταφέρουμε να ζήσουμε και αυτή την Μ.Σαρακοστή και την επερχόμενη Ανοιξη, με υγεία, ειρήνη και ηρεμία στην ψυχή μας.

Πεντηκοστάρια Τριωδίου. Αβραάμ Ευθυμιάδη-Εκδήλωση 1987.

 

Ο αείμνηστος αδελφικός φίλος μου Πρωτοψάλτης Θεόδωρος Βασιλείου (+1953-2014), ήταν υπερ-δραστήριος "υπηρέτης" της Ψαλτικής τέχνης. Εκτός από τις ψαλτικές του υποχρεώσεις ως Πρωτοψάλτης σε κεντρικούς ναούς των Αθηνών, ήταν δάσκαλος της ψαλτικής με πολλούς μαθητάς, ήταν μανιώδης συλλέκτης χειρογράφων και ηχογραφήσεων (είχε απίστευτη συλλογή από σπάνια βιβλία, χειρόγραφα, δίσκους κλπ), ήταν δεινός μελοποιός αλλά και καλλιγράφος της Βυζαντινής ψαλτικής σημειογραφίας. Εχω γράψει σχετικά γιά τον αξέχαστο φίλο μου Θεόδωρο πολλά βιογραφικά του στοιχεία  Ε Δ Ω. 

Το έτος 1987 ίδρυσε τον σύλλογο "Εστία Εθνικής Μουσικής". Μαζί δημιούργησε και δύο χορωδίες, μία Ψαλτική και μία Παραδοσιακή. Αυτές τις χορωδίες δίδασκε και διηύθυνε ο ίδιος. Συμμετείχαν σε πολλές εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα. Επίσης είχαν εκδοθεί και δίσκοι ακτίνας (cd). Σε αρκετές εμφανίσεις των χορωδιών είχα συμμετάσχει και εγώ.

Τακτοποιώντας αυτό τον καιρό κάποια αρχεία μου, βρήκα ένα βίντεο στο οποίο χορωδία υπό την διεύθυνση του Θεόδωρου, ψάλλει -μάλλον το έτος 1987-, σε κινηματοθέατρο στην Καλλιθέα, τα Πεντηκοστάρια του Τριωδίου, σε ήχο διατονικό βαρύ, μέλος του αειμνήστου κυρ Αβραάμ Ευθυμιάδη, Αρχοντος Μουσικοδιδασκάλου της Μεγ.Εκκλησίας, σε ειδική εκδήλωση τιμής που είχε γίνει με πρωτοβουλία του Θεόδωρου και του συλλόγου, γιά τον εν λογω σπουδαίο δάσκαλο της ψαλτικής τέχνης, αλλά και ευγενέστατο άνθρωπο. 

Παραθέτω λοιπόν αυτό το βίντεο, το οποίο είναι ερασιτεχνικό με μέτριο ήχο από τα τότε τεχνικά μέσα. Ομως έχει νομίζω ιδιαίτερη αξία. Και ως λίαν ενδιαφέρουσα μελοποίηση, αλλά και ως ανάμνηση με τα πρόσωπα που εικονίζονται. Σε ένα σημείο ψάλλω ως μονοφωνάρης την αρχή "Τα πλήθη των πεπραγμένων μοι δεινών". Στο τέλος του βίντεο μιλά λέγοντας ενδιαφέροντα και συγκινητικά λόγια ο κυρ Αβραάμ Ευθυμιάδης.  

Καλή Σαρακοστή. 

Από την εορτή της Υπαπαντής.

Εψαλλα και φέτος, κατά την εορτή της Υπαπαντής, σε ναό της Λακεδαίμονος στον οποίο τιμάται ιδιαίτερα η εν λόγω ΔεσποτοΘεομητορική εορτή,  κληθείς από φίλο ιερέα-εφημέριο του ναού. Πάντα κατά την εορτή της Υπαπαντής μού έρχονται μνήμες παλαιές, από δύο πόλεις που εορτάζουν με μεγαλοπρέπεια την Υπαπαντή και στις οποίες πηγαίναμε μαζί με τον αείμνηστο πατέρα μου παπαΓιάννη εφημέριο Καρέας.

Η μία είναι στο πανέμορφο Γύθειο. Στο Επισκοπείο της Μητροπόλεως Γυθείου, όπου υφίσταται εντός ναός της Υπαπαντής, τελείται αφ' εσπέρας μέγας εσπερινός. Την κυριώνυμη ημέρα Ορθρος και Θ.Λειτουργία και εν συνεχεία λιτανεία της εικόνος, όπου απ' τον παραλιακό δρόμο φτάνει στην κεντρική πλατεία Μαυρομιχάλη όπου τελείται δέησις και εν συνεχεία καταλήγει στον πλησίον της πλατείας  Μητροπολιτικό ναό του Αγ.Γεωργίου. Εκεί πηγαίναμ με τον πατέρα μου καθ' ότι συμμετείχε στην λιτανεία.

Η άλλη μεγάλη πανήγυρις της Υπαπαντής εορτάζεται στην εντυπωσιακή και ιστορική πόλη της Καλαμάτας. Ο μεγαλοπρεπής ιστορικός κεντρικός Μητροπολιτικός ναός εορτάζει τηνΥπαπαντή. Κάθε χρόνο γίνεται με μαγαλοπρέπεια η πανήγυρις. Θυμάμαι είχα πάει δύο-τρείς φορές με τους γονείς μου από το Οίτυλο στην Καλαμάτα όπου διανυκτερεύαμε. Καλούσαν ονομαστούς Ψάλτες στην πανήγυρη. Μία χρονιά θυμάμαι είχαν καλέσει τον γλυκύτατο Γεώργιο Σύρκα.Μία άλλη έναν Ψάλτη από Τρίπολη ονόματι Τασόπουλο, ο οποίος είχε μία πολύ δυνατή φωνή που κάλυπτε τους πάντες.

Στην Πόλη, κατά τα χρόνια της εκεί παραμονής μου, την Υπαπαντή την εορτάζαμε συνήθως στον ναό της Παναγίας Ελπίδος, έναν ιδιαίτερα εντυπωσιακό ναό, με εσωτερική μαρμάρινη επένδυση, μεγαλοπρεπή αναλόγια και θρόνο, αλλά που είναι στην περιοχή Κοντοσκαλίου,μία πολύ υποβαθμισμένη περιοχή, ανάμεσα σε κτίρια ερειπωμένα και γειτονιά όλο από φτωχούς πρόσφυγες.

Ομως δύο φορές θυμάμαι την εορτάσαμε στον Αγιο Κων/νο στα Ψωμαθειά, αφού ήταν αδύνατη η κυκλοφορία λόγω χιονιού που συνήθως η Πόλη έχει τον Φεβρουάριο. Στην φωτό φαίνονται χιονισμένοι ο Αγιος Κων/νος και η ιστορική Μονή Στουδίου ερειπωμένη και θλιμμένη.  Στο βάθος διακρίνεται η θάλασσα του Μαρμαρά.

Μετά την φετινή πανήγυρη όντας κοντά στο χωριουδάκι μου την Καρέα, πήγα εκεί και εκτός από τα υπέροχα άγρια χόρτα που βγήκαν πάμπολλα λόγω των πολλών βροχών, μάζεψα και το ζωογόνο και θεραυπευτικό φασκόμηλο, ένα αφέψημα σπάνιο και πολύτιμο. Παραθέτω ως ενθύμιο και το Δοξαστικό των αίνων, όπως το έψαλλα και φέτος από το Δοξαστάριο του Πρίγγου, ευχόμενος και του χρόνου νάμαστε καλά.

Νόμπελ και ψυχώσεις......

Ενας ψυχάκιας -και υπάρχουν πολλοί-, λίγο ή καθόλου κακό μπορεί να προκαλέσει στους γύρω του. Το πολύ-πολύ να βρίζει και να οδύρεται άνευ λόγου και αιτίας συνήθως όταν δεν παίρνει τα χάπια του. Λίγοι είναι οι επικίνδυνοι για όλους τους γύρω τους και οι οποίοι θέλουν προσοχή και επιτήρηση. 

Ομως όταν ένας αυτοκράτορας ή Βασιλιάς ή Πρόεδρος με  παγκόσμια δύναμη, έχει κυριευθεί από ψυχώσεις και εμμονές, είναι τραγικά επικίνδυνος. Ιστορικά τα παραδείγματα είναι πολλά από Καλιγούλα έως Χίτλερ. Και τα αποτελέσματα ήταν τραγικά και την πλήρωσαν αυτήν την ψύχωση όλοι οι λαοί. Ανατριχιάζεις λοιπόν και σήμερα -έτος 2026- και μόνο όταν διαβάζεις μία τέτοια δήλωση που πομπωδώς έκανε ο σημερινός πλανητάρχης. Ο Θεός να βάλλει το χέρι του.

Πληκτρολόγια και ηλικιωμένοι.....

Ανησυχούσαμε και ανησυχούμε γιά τον χρόνο που περνούν τα παιδιά μας, μπροστά  στις οθόνες. Σήμερα, όμως, μια πιο αθόρυβη αλλαγή συντελείται στο άλλο άκρο της ηλικιακής κλίμακας: Ολο και περισσότεροι άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας περνούν τις ώρες τους με το βλέμμα καρφωμένο σε ένα κινητό ένα λάπτοπ ή ένα tablet. Μια νέα μορφή καθημερινότητας αναδύεται — θα μπορούσε κανείς να τη χαρακτηρίσει ως «σύνταξη βασισμένη στο πληκτρολόγιο».

Η εικόνα είναι οικεία. Οικογενειακά τραπεζια όπου οι μεγαλύτεροι σε ηλικία δεν αφηγούνται πιά ιστορίες, αλλά σερφάρουν ή σκρολάρουν.Σαλόνια με την τηλεόραση ανοιχτή και, ταυτόχρονα, μια δεύτερη οθόνη στο χέρι. Δεν πρόκειται απλώς για τεχνολογικό αναλφαβητισμό ή «αφέλεια». Οι σημερινοί 60-άρηδες ,70-άρηδες ακόμη και 80-ρηδες, είναι η πρώτη γενιά που μπήκε μαζικά στον ψηφιακό κόσμο σε ώριμη ηλικία, συχνά μέσα σε συνθήκες απομόνωσης. 

Η πανδημία επιτάχυνε αυτή τη μετάβαση: Οι οθόνες έγιναν παράθυρο προς τον έξω κόσμο, εργαλείο επικοινωνίας, ακόμη και ψυχολογικό στήριγμα, όχι μόνο για τους νέους, αλλά και για τους ηλικιωμένους ανθρώπους.Και πράγματι, η τεχνολογία δεν είναι από μόνη της πρόβλημα. Για πολλούς ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας, τα παιχνίδια λέξεων, τα βίντεο γνώσης, οι συνομιλίες με φίλους ή τα online ενδιαφέροντα λειτουργούν θετικά — κρατούν το μυαλό σε εγρήγορση, μειώνουν το αίσθημα μοναξιάς, δημιουργούν ρουτίνα. Σε αυτή την περίπτωση, η οθόνη γίνεται σύμμαχος.Το ζήτημα αρχίζει όταν η χρήση μετατρέπεται σε παθητική απορρόφηση.

Ατελείωτο scrolling, αμφίβολης ποιότητας περιεχόμενο, παραπληροφόρηση, φόβος, θυμός, ψηφιακές αυταπάτες με φωτογραφίες στα προφιλ τους από πριν 50 & 60+ χρόνια και καμιά 10ριά ομάδες στο φεϊς-μπουκ. Οι αλγόριθμοι δεν κάνουν διακρίσεις ηλικίας· επιβραβεύουν τον χρόνο παραμονής, όχι την ποιότητα εμπειρίας. Και για ανθρώπους με άφθονο ελεύθερο χρόνο, η έλξη μπορεί να γίνει σχεδόν υπνωτική.

Ισως όμως το μεγαλύτερο κακό είναι η εύκολη κριτική που κάνουν γιά τα πάντα, οι αρλούμπες που συνήθως γράφουν, νομίζοντας ότι τους διαβάζουν χιλιάδες, ενώ είναι αμφίβολο αν τους παρακολουθούν πέντε-έξι συνομήλικοί τους. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι συνήθως ζούν μέσα στην μιζέρια και την εμπάθεια, οχυρωμένοι πίσω από το πληκτρολόγιο και τον καναπέ τους. Το ερώτημα, τελικά δεν είναι αν οι ηλικιωμένοι περνούν «πολύ χρόνο» στο κινητό ή στον υπολογιστή. Είναι τι αντικαθιστά αυτή η οθόνη: Την μοναξιά τους?? Την άδεια ζωή τους?? Ισως η πιο ουσιαστική απάντηση να μην βρίσκεται σε κανένα feed, αλλά σε μια απλή, ανθρώπινη κίνηση — να αφήνουμε όλοι τα κινητά και τα πληκτρολόγια στην άκρη και να μιλάμε με κάποιους. Η να βγαίνουμε να περπατάμε. Ακόμη και να ονειρευτούμε ή να αναπολούμε εν σιωπή και περισυλλογή καλό θα μας κάνει.

(άρθρο που διαβασα σήμερα 17-1-2026).

Γιά τους Γιάννηδες και γιά τον παπαΓιαννη

Του Αη-Γιαννιού σήμερα, τελευταία γιορτινή μέρα και του εφετινού 12ημέρου, με πολλούς συγγενείς και φίλους Γιάννηδες να γιορτάζουν όπως και πολλοί Ελληνες. Ακόμη και το μικρό χειμωνόπουλο γνωστό ως κοκινολαίμης, εγώ ως "Γιαννακάκι" το είχα μάθει από τον πατέρα μου τον παπαΓιάννη που το συμπαθούσε πολύ. 

Ο αείμνηστος πατέρας μου, έφερε το όνομα Ιωάννης. Το 1939 έγινε ιερέας και γιά πολλά χρόνια ήταν εφημέριος στο ορεινό κακοτράχαλο χωριουδάκι μας, την Καρέα. Ολοι τον έμαθαν και τον προσφωνούσαν πλέον παπαΓιάννη και γιόρταζε πάντα την σημερινή μέρα.

Ενεκα λοιπόν αυτού και εμείς τα πολλά παιδιά του τον τιμήσαμε, ως είθισται, ονοματίζοντας και δικά μας παιδιά Γιάννηδες. Εγώ έχω ονοματίσει τον πρωτότοκο υιό μου Γιάννη. Συνολικά υπάρχουν έξι Γιάννηδες -ζωή να έχουν- εγγόνια του παπαΓιάννη και μία Γιάννα. Οπότε καταλαβαίνετε τι επέκταση του ονόματός του έγινε. Και βέβαια είναι όλα καλά παιδιά και τιμούν το όνομα του παππού τους.

Κάθε χρόνο θυμάμαι τις προετοιμασίες της μανούλας μου γιά την γιορτή του, καθώς και τις επισκέψεις που είχαμε στο σπίτι μας -(που μάλιστα είχε ο ΟΤΕ εγκαταστήσει στην σάλα και το τηλέφωνο του χωριού, ένα παλαιό μαύρο σαν καρβουδιστήρι τηλέφωνο, κρεμασμένο στον τοίχο με συνακρόαση από άλλα 3-4 χωριά)- από όλους σχεδόν τους Καριώτες. Εγώ ήμουν στο Δημοτικό και αργότερα στο Γυμνάσιο, μόνος με τους γονείς μου, αφού τα αδέλφια μου όντας πολύ μεγαλύτερα είχαν φύγει και μετοικήσει σε διάφορες πόλεις όπου εργαζόντουσαν ή παντρεύτηκαν.

Ολους τους επισκέπτες μας τους τράταρε η μανούλα μου απαραιτήτως δίπλες -κάτι τεράστιες μελωμένες δίπλες- ή καλτσουνάκια. Και αν καθόντουσαν και στην σάλα για κουβέντα με τον πατέρα μου, τράταρε και πιάτα γεμάτα με τυρί τουλουμίσιο δικό μας, κομμένο σε κομμάτια σαν κύβους, σύγκλινο και κρασί. 

Το κουβεντολοϊ περί παντός του επιστητού πήγαινε σύνεφο. Βασικός συνομιλητης ο παπαΓιάννης, αφού ήταν υπέρ το δέον ομιλητικός. Ετσι κυλούσε η μέρα από το πρωί μετά την εκκλησία που λειτουργούσε, ως αργά το απόγευμα που σουρούπωνε, οπότε τελείωναν οι επισκέψεις.

Χρόνια τώρα που πάω γιά να ψάλλω την σημερινή ημέρα, δίνω χειροποίητο προσφοράκι στο λειτουργό ιερέα -το έκανα και στην Κων/πολη στον Αγιο Κων/νο Υψωμαθείων που λειτουργούσαμε- με τα ονόματα υπερ υγείας των εγγόνων Γιάννηδων και υπερ αναπαύσεως του παπαΓιάννη. Ενα έθιμο που κληρονόμησα από την μανούλα μου και διατηρώ.

Ως επίλογο της παρούσας ανάρτησης, παραθέτω ένα βίντεο με το κοινωνικό της ημέρας, το οποίο έψαλλα με συγκίνηση, έχοντας την εικόνα του παπαΓιάννη στα μάτια μου παρά στις νότες. Αυτός που από νήπιο με οδήγησε στα αναλόγια και στα ψαλτικά πράγματα. Μέσω των οποίων γεύτηκα απλόχερα τόσες όμορφες στιγμές στην ζωή μου. Αιωνία του η μνήμη.   

Πανήγυρις Αγίου Στεφάνου (Δήμου Διονύσου) Αττικής

Γιά ακόμη μία φορά κλήθηκα από τον λίαν αγαπητό, μουσικολογιώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π.Χρυσοβαλάντη και έψαλλα στον περικαλλή ιερό ναό Αγίου Στεφάνου του Δήμου Διονύσου, στα βόρεια προάστια της Αθήνας, μέρη στα οποία παλαιότερα διέμεινα γιά αρκετό χρονικό διάστημα. 

Ο εν λόγω ιερός ναός αντικατέστησε παλαιότερο που κατέπεσε από σεισμό. Υστερα από μεγάλη συνεχή προσπάθεια, φροντίδα και συντονισμό από τον π.Χρυσοβαλάντη, αποτελεί αυτή την στιγμή ίσως τον πλέον λαμπρό ιερό ναό της Αττικής. Μένεις έκθαμβος από την λαμπρότητά του, τις αγιογραφίες, την διαρύθμιση, τα ηχητικά, τα παρεκλήσιά του, τα αναλόγια, τα πάντα. Κάτωθι του ναού ιδρύθηκε ένα σπουδαίο μουσείο γιά τους Μικρασιάτες πρόσφυγες που ήλθαν με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922, από τον Αγιο Στέφανο της Κων-πολης και εγκαταστάθηκαν στον Αγιο Στέφανο Αττικής -εξ ού και το όνομα- και σήμερα είναι μία περιζήτητη και ανεπτυγμένη περιοχή. 

Εκκλησιαστικά η ενορία του Αγίου Στεφάνου είναι σε υψηλότατο επίπεδο. Και αυτό οφείλεται ασφαλέστατα στον π.Χρυσοβαλάντη. Είναι αεικίνητος, δίπλα σε κάθε ενορίτη του, με συνεχή φροντίδα γιά όλους. Λειτουργούν στην ενορία του κατηχητικά, σχολή ψαλτικής, κύκλοι κατήχησης και πολλές άλλες δραστηριότητες. Βέβαια πρέπει να αναφέρω ότι προέρχεται από την τάξη των Ψαλτών αφού κατέχει άριστα την ψαλτική και διαθέτει ωραία φωνή. Επίσης ακολουθεί Πανεπιστημιακή καριέρα και είναι διδάκτωρ στο Αριστοτέλειο. Παράλειψη θα ήταν αν δεν ανέφερα και την πρεσβυτέρα του, η οποία τον συνδράμει τα μέγιστα, έχουν δε και πολύτεκνη οικογένεια.

Γενικά και στα ψαλτικά πήγαμε καλά. Αψογη ήταν η ψαλτική συνεργασία με τον νεαρό συνάδελφο που έψαλλε αριστερά, ο οποίος ήταν πολύ καλός κάτοχος της ψαλτικής με ωραία φωνή και ευγενέστατος. Και βέβαια η φιλοξενία και η όλη φροντίδα από όλους τους παραγοντες της ενορίας, τον προϊστάμμενο και τους επιτρόπους, ήταν εξαιρετική και τους ευχαριστώ θερμά. Από την όλη πανήγυρη, παραθέτω την ανάρτηση γιά την πανήγυρη με πολλές φωτογραφίες από την ιστοσελίδα της ενορίας  Ε Δ Ω

Επίσης, ως ενθύμια της εν λόγω λαμπράς πανηγύρεως, παραθετω δύο βιντεάκια. Το πρώτο είναι το Αξιον εστίν σε ήχο πλ.Α' γνωστόν ως Πατριαρχικόν. Ακούγεται ο Μητροπολίτης Κηφισίας και Αμαρουσίου κ.Κύριλλος, -τον οποίο γνωρίζω από πολύ παλαιά, όταν ήμουν Πρωτοψάλτης στην Μονή Πετράκη- ο οποίος χοροστάτησε και λειτούργησε.

Το δεύτερο είναι το Δόξα των αίνων σε μέλος του αγαπητού συναδέλφου κ.Χαραλάμπη Τσερκέζη, Λαμπαδαρίου τού Μητροπολιτικού ναού Αγίου Μηνά Ηρακλείου Κρητης, ο οποίος μελοποιεί με οδηγό τις μελοποιήσεις και τον τρόπο μελοποιησης του Λαμπαδαρίου Πέτρου. Γενικά ήταν ένα ωραίο τριήμερο στην Αθήνα και εμνήσθην ημερών ωραίων. Καλή χρονιά.

Προχριστουγεννιάτικη επίσκεψη στην Μάνη.

Πάντα μία επίσκεψη στα πάτρια εδάφη, τα Μανιάτικα, εκεί που γεννήθηκα και ανδρώθηκα, είναι και ευχάριστη και ζωογόνος. Αν και λίγο μελαγχολική βέβαια, αφού δεν συναντάς πλέον, στο μικρό χωριουδάκι μου την Καρέα, αγαπημένα πρόσωπα όπως τον ΠαπαΓιάννη και την παπαδιά τους γονείς μου, ή τον Χαρίλη και την Αντωνία τους νονούς μου. Απαντες έχουν αποδημήσει προ καιρού. Οι ενθυμήσεις τους όμως είναι ανεξίτηλες στην μνήμη μου.

Συναντάς ένα χωριό έρημο. Είναι σπάνιο να συναντήσεις άνθρωπο από την κάτω μεριά του χωριού το πυργάκι, έως την πάνω μεριά, στην βρύση. Οι ελάχιστοι κάτοικοι είτε μαζεύουν ελιές, είτε οι άλλοι είναι υπέργηροι και είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους. 

Τα περισσότερα σπίτια είναι έρημα. Μόνο για λίγες μέρες τον Αύγουστο το χωριό ζωντανεύει. Βέβαια εσχάτως πλημύρισε όλη η Καρέα από γάτες. Οι οποίες είναι και καλοθρεμένες και φιλικές. Συντηρούνται από κάνα δύο κατοίκους και αυξάνονται ραγδαία. Επίσης γύρω από το χωριό αλλά εισερχόμενα σε αυτό τα βράδια, υπάρχουν πολλά τσακάλια που κάθε τόσο ουρλιάζουν και πάμπολλα αγριογούρουνα.Στην πλατεία του χωριού, το πυργάκι, όπου ο μεγάλος υπεραιωνόβιος γερο πλάτανος, στρώσανε από τον Δήμο το υπόλοιπο της πλατείας με ωραία πλακίδια.

Βρήκα την Καρέα με λιακάδα και χωρίς κατσιφάρα, αν και το κρύο ήταν τσουχτερό. Προμηθεύτηκα από το ελαιοτριβείο στην Γέρμα, φρέσκο λάδι φετεινό πικρό με το οποίο λάδωσα ξεροψημένες φέτες ψωμιού που τις συνόδευσα με μπόλικα άγρια χόρτα που μαζέψαμε -κυρίως ζοχούς- αφού υπάρχουν μετά τις πολλές βροχές άφθονα και απόλυτα οικολογικά και με ντόπιες ελιές ψιλές τσακιστές. Ηταν όλα μία γευστική απλή απόλαυση, με προϊόντα γνήσια που αντέχουν στον χρόνο. Επίσης και το ευεργετικό γιά τον χειμώνα φασκόμηλο της Καρέας. 

Η Αρεόπολη, στην οποία πήγα γιά κάποια ψώνια, έχει εξελιχθεί σε τουριστικό προορισμό όλο τον χρόνο. Τώρα δε τις γιορτές περιμένουν πολύ κόσμο. Αν το "επιτρέψουν" οι κάθε τέτοια εποχή δυνάστες των δρόμων αγρότες. Πέρασα απέξω και από το ιστορικό κτίριο του Γυμνασίου Μάνης. Εκεί που έξι χρόνια ήμουν γυμνασιόπαιδο. Με αναμνήσεις έντονες καλές και κακές. Στα δύσκολα τότε χρόνια.

Την άλλη μέρα επιστρέφοντας, έκοψα μερικά κλαδιά ακουμαριάς από το δρόμο και ακούμαρα. Γιά όσους δεν γνωρίζουν, η ακουμαριά είναι ένας θάμνος, κάτι σαν λιγούστρο, με κλαδιά σε κόκκινο χρώμα. Τέτοια εποχή αρχίζει και βγάζει καρπούς -τα ακούμαρα-, οι οποιοι τρώγονται. Εχουν γεύση όπως οι λωτοί περίπου. Η ακουμαριά δεν φυτρώνει παντού. Ουτε ακόμα και στο χωριό, εκτός από ειδικά σημεία γιατί θέλει κοκκινόχωμα και υψόμετρο. Τα κλαδιά της ακουμαριάς κάνουν και γιά ωραίο Χριστουγεννιάτικο ντεκόρ.

Στη συνέχεια πέρασα από το Γυθειάκι. Την πόλη που αγαπώ ιδιαίτερα και μου αρέσει πολύ. Ηταν πανέμορφο και υπέροχα στολισμένο γιά τα Χριστούγεννα. Ανακαινίζουν όλα τα νεοκλασικά στον κεντρικό παραλιακό δρόμο. Και κάθε φορά είναι και πιό όμορφο. Η ζεστή σοκολάτα στο αγαπημένο μου στέκι στο "τουριστικό", ήταν ο επίλογος μιάς ακόμα επίσκεψης σε μέρη γνωστά και αγαπημένα.

Χαιρετώ ευχόμενος υγεία και ειρήνη ψυχής.  

Η απόλυτη ξεφτίλα ομού μετά θλίψεως.

 

Οποιοσδήποτε με στοιχειώδες αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, δεί αυτές τις δύο φωτογραφίες, μονολογεί αυθόρμητα την μία και μοναδική αλήθεια... Αυτά τα παράσιτα της κοινωνίας με την ακραία δολοφονική συμπεριφορά προς θεσμικά όργανα της -υποτίθεται- ευνομούμενης πολιτείας, δημιουργήθηκαν και ανατράφηκαν διαχρονικά και γίνονται ανεκτά, από ίδιας συμπεριφοράς γραβατοφορεμένα πολιτικά παράσιτα, που κατέχουν τα ηνία της εξουσίας. Τα οποία βέβαια ο "σοφός" λαός ψηφίζει διαχρονικά.... 

Και που να καταλάβουν οι πλείστοι ότι κτυπώντας και εξευτελίζοντας ένα δύστυχο "όργανο της τάξης", δεν εξευτελίζεις το όργανο, αλλά ασεβείς βάναυσα απέναντι σε βασικούς θεσμούς όπως η δημοκρατία και η κοινωνική συμπόρευση και γαλήνη.

Ντρέπομαι ως Ελληνας. Οποιος μπορεί να απέλθει από αυτήν την όμορφη μεν,αλλά δύσμοιρη πατρίδα, ας το κάνει. Εγώ δυστυχώς δεν προλαβαίνω. Και απλά καμώνομαι, βράζοντας στο ζουμί μου.....