Παρασκευή, 11 Ιουνίου 2021

Αγία Κυριακή Κοντοσκαλίου-Κυριακή Αγίων Πατέρων 2018.

 Ο ιερός ναός Αγίας Κυριακής Κοντοσκαλίου είναι ένας ιστορικός και περικαλλής ναός της Αρχιεπισκοπής Κων/λεως. Είναι πολύ κοντά στην Αγία Σοφία και ακόμη κοντύτερα στον περίφημο οκταγωνικό Βυζαντινό (Ιουστινιάνειο) ναό των Αγίων Σεργίου και Βάκχου. Είναι σε άριστη κατάσταση και έχει σπουδαία ηχητική, κάτι που επεσήμαινε και ο πρώην Πρωτοψάλτης Λεωνίδας Αστέρης όταν έψαλλε εκεί, ακολουθώντας τον Πατριάρχη. Γιά τον εν λόγω ναό έχω γράψει πολλά στοιχεία δύο φορές  Ε Δ Ω   και   Ε Δ Ω. 

Με την παρούσα ανάρτηση επιθυμώ να επιβεβαιώσω αυτό που προανέφερα πιό πάνω περί της σπουδαίας ηχητικής του ναού και άνευ μικροφωνικής εγκατάστασης, αναρτώντας ένα βίντεο που μού έστειλε φίλος που είχε έλθει ως επισκέπτης κατά την Κυριακή των Αγίων Πατέρων (Πεντηκοσταρίου) το έτος 2018 και βιντεοσκόπησε μερικά ψαλτικά εκείνης της Κυριακής.

Σε αυτό λοιπόν το βίντεο ψάλλω το περίφημο Δοξαστικό των Πατέρων, στο αυτούσιο μέλος του Πέτρου. Ισοκρατεί ο τότε Λαμπαδάριος της περιφέρειας και άριστα εξελισσόμενος συνάδελφος Ευρυσθένης Τσολακίδης. Το εν λόγω περίφημο Δοξαστικό έχει "υποστεί" τα πάνδεινα από επεμβάσεις, αυθαίρετες διασκευές, περιττές προσθήκες, μίξεις θέσεων εκ του αργού κλπ κλπ. 

Εγώ χρόνια τώρα προτιμώ το αυτούσιο μέλος του μεγάλου Πέτρου. Είναι στο σύντομο στιχηραρικό μέλος/είδος και δεν σε οδηγεί σε φωνητικές περιπέτειες, άσκοπες ακροβασίες και ταλαιπωρία των ακροωμένων. Παραθέτω και σε εικόνες το μουσικό κείμενο εκ του Δοξασταρίου Πέτρου, όπως εξηγήθηκε στην νέα εν χρήσει μέθοδο από τον Πρωτοψάλτη Γρηγόριο και εκδόθηκε το 1849 στην Κων/πολη. Κατωτέρω και το βίντεο.

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2021

Μεγαλοβδομάδα 2021 στο Γύθειο.


Τις δύο τελευταίες μεγαλοβδομάδες, του 2020 και του 2021, βρέθηκα ένεκα της ενσκηψάσης πανδημίας του covid-19, μακριά από την κανονική ψαλτική μου θέση του Πρωτοψάλτου της περιφέρειας Υψωμαθείων Βλάγκας και Κοντοσκαλίου της Αρχιεπισκοπής Κων/λεως. Την μεγαλοβδομάδα του 2020 που είχε επιβληθεί αυστηρή καραντίνα και οι ναοί ήταν κλειστοί, την διήλθα στο πατρικό μου σπίτι στο χωριουδάκι καταγωγής μου την Καρέα. Και έγραψα γι αυτήν κάποια σχετικά πράγματα πέρυσι τέτοιες περίπου μέρες  Ε Δ Ω.   

Η φετεινή μεγαλοβδομάδα είχε και αυτή περιορισμούς και προβλήματα, αφού ο κορωνοϊός δεν λέει να μας εγκαταλείψει. Ομως οι ναοί ήταν ανοικτοί και μπορούσαν όσοι πιστοί ήθελαν να εισέλθουν, τηρώντας βέβαια κάποια απαραίτητα μέτρα προστασίας. Ετσι την διήλθα εξυπηρετώντας ψαλτικά τον Αη-Γιώργη Γυθείου, που είναι ο Μητροπολιτικός ναός της Μητροπόλεως Μάνης. Πρόκειται γιά έναν μικρό αλλά ιστορικό ναό που βρίσκεται στην καρδιά του Γυθείου. Τώρα υπάρχουν λίγες κατοικίες γι αυτό και έχει μικρή προσέλευση πιστών. Μέσα λοιπόν σε αυτόν τον μικρό ναό, στον οποίο χειροτονήθηκε περί το 1936 ο ιερέας πατέρας μου, έψαλλα καθημερινά, αλλά με προμετωπίδα το βιβλίο που είχα στην Κων/πολη και μου είχε δωρήσει ο μουσικολογιώτατος Μητροπολίτης Σηλυβρίας κ.Μάξιμος, επόπτης της περιφέρειας.

Την Κυριακή των Βαϊων, σε ένα πανέμορφο ηλιόλουστο Γύθειο, πρωί πρωί γιά τον όρθρο και την θεία λειτουργία και τα βάγια. Μετά την απόλυση, προσκεκλημένος σε φιλικό σπίτι εκεί ψηλά πίσω από τον Ακούμαρο το βουνό του Γυθείου, με ωραία παρέα γευτήκαμε φρεσκότατα θαλασσινά. Μετά και έως να έλθει το βραδάκι που θα ξεκινούσαν οι Νυμφίοι και η κυρίως κατανυκτική μεγαλοβδομάδα, πήγα στο χωριουδάκι μου την Καρέα. Εκεί νόμισα ότι ήταν άλλη χώρα τύπου Σκωτίας. Πολύ υγρασία, κρύο, κατσιφάρα και μουντάδα. Ειχε κι αυτό την ομορφιά του.  

Το απόγευμα, στον Νυμφίο, ξεκίνησε η ουσιαστική κατανυκτική περίοδος της Μεγ. Εβδομάδας. Που γι αυτούς που την αισθάνονται και την ζούν είναι ανάταση και ειρήνη ψυχής. Ολες τις ακολουθίες τις τελούσε ο εφημέριος του Αη-Γιώργη πατήρ Νήφων που είναι και Γενικός Αρχιερατικός επίτροπος της Μητροπόλεως. Ενας κληρικός από αυτούς που χαίρεσαι να συλλειτουργείς. Μειλίχιος, ευγενέστατος, απόλυτα προσεκτικός στα ιερατικά του καθήκοντα, ευσεβέστατος και χωρίς περιττούς λόγους και επιδείξεις. Χάρηκα ψαλτικά όλες τις ακολουθίες μαζί του, δεν κουράστηκα καθόλου και όπου χρειάστηκε να βοηθήσει ήταν πάντα πρόθυμος. Τέτοιοι κληρικοί είναι απαραίτητοι γιά την εκκλησία μας, ειδικά στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.

Θα ήταν μεγάλη παράλειψη αν δεν αναφέρω δύο πολύ καλούς φίλους και εξαιρετικούς ανθρώπους που με βοήθησαν προθυμότατα στα ψαλτικά. Αφ' ενός την ευγενεστάτη κυρία Δωροθέα Πλαγιανάκου , γιά χρόνια προϊσταμένη κεντρικού νοσοκομείου της Αθήνας, με καταγωγή από τον Πολυάραβο, με γνώσεις ψάλτικής και γλυκειά φωνή. Και αφ ετέρου τον παλαιόθεν φίλο και μαθητή μου στην Μητρόπολη Σπάρτης Νίκο Θεοδωρακάκο, που είναι και χειροθετηθείς αναγνώστης. Και βέβαια ο φίλος Νίκος πάντα σε κάθε συνάντησή μας θα φέρει και μερικά μπουκάλια από τα υπέροχα κρασιά που παράγει στο μεγάλο και πασίγνωστο οινοποιείο του με τους βιολογικούς αμπελώνες του. Τους ευχαριστώ.

Μετά τις ακολουθίες των Νυμφίων, φτάσαμε με ησυχαστικό και ήρεμο τρόπο σιγά σιγά στην κορύφωση. Την Μεγάλη Παρασκευή πρωί μετά την αποκαθήλωση, ξαναπήγα στο χωριουδάκι μου με καλό καιρό ευτυχώς. Και βέβαια ήταν αδύνατον να μην θυμηθώ τις Μεγάλες Παρασκευές σε αυτό. Που τρέχαμε όλα τα παιδιά πρωί-πρωί να μαζέψουμε Μάηδες γιά να στολίσουν οι γυναίκες τον επιτάφιο, με ανταμοιβή να "βαρέσουμε" λυπηκάτα τις καμπάνες του πέτρινου καμπαναριού του ναού του χωριού. Εκεί που ψέλναμε όλοι μαζί τα εγκώμια σε παρέες-παρέες. Με τον αείμνηστο πατέρα μου να τελεί και τέσσερις ακόμη επιτάφιους σε όλα τα διπλανά χωριά και στο δικό μας τον τελευταίο μετά τα μεσάνυκτα. Απίστευτες Παπαδιαμάντικες αναμνήσεις γιά τις οποίες έχω γράψει παλαιότερα  Ε Δ Ω.  Τώρα δυστυχώς καμία ακολουθία δεν έγινε στο χωριουδάκι, ελλείψει ιερέων. Πήγα στον ναό του χωριού, την Παναγία, πρίν επιστρέψω στο Γύθειο γιά την ακολουθία του επιταφίου και έψαλλα μερικά εγκώμια και άφησα μερικούς Μάηδες στην μνήμη του Παπαγιάννη πατέρα μου.

Το Μεγάλο Σάββατο ευχαριστήθηκα πρωϊνή πρώτη Ανάσταση με λειτουργό τον π.Νήφωνα. Λίγοι πιστοί, απόλυτη ησυχία, έψαλλα με άνεση το υπέροχο "Σιγησάτω πάσα σαρξ" του Ιακώβου Πρωτοψάλτου και το κορυφαίο κοινωνικό "Εξηγέρθη ως ο υπνών" του συντοπίτη μας Πέτρου Λαμπαδαρίου. Το εσπέρας και γιά πρώτη φορά στην μακρά ψαλτική μου πορεία, η Ανάσταση έγινε, λόγω της πανδημίας, ενωρίς. Στις οκτώ ξεκινήσαμε το Κύματι θαλάσσης, εννιά παρά τέταρτο το "Ιδού σκοτία" Και στις εννιά το "Χριστός Ανέστη" εξωτερικά του ναού. Την Αναστάσιμη αλλά πολύ σύντομη Θ.Λειτουργία τέλεσε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Μάνης κ.Χρυσόστομος και περί τις 22.15 είχαμε τελειώσει. Ηταν πρωτόγνωρη εμπειρία δεν θα έλεγα άσχημη.

Οδεύοντας πρός το τέλος, το απόγευμα της Κυριακής του Πάσχα τελέσθηκε πανηγυρικά η ακολουθία του εσπερινού της αγάπης αλλά και του Αγίου Γεωργίου, αφού εόρταζε και ο ναός. Προσήλθε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης, περί τους οκτώ ιερείς και κάποιοι επίσημοι. Εκφωνήθηκε το Ευαγγέλιο κατά τα ειωθότα σε διάφορες γλώσσες από ιερείς και λαϊκούς και γενικά ήταν μία ευχάριστη ακολουθία. Στα ψαλτικά με βοήθησε ο νέος και πολλά υποσχόμενος συνάδελφος ψάλτης του ιερού ναού της Αγίας Τριάδος Γυθείου Ανάργυρος Δερδελάκος. Μετά την ακολουθία μία απογευματινή βόλτα στο λιμάνι του Γυθείου ήταν μαγευτική.

Τελευταία ακολουθία γι αυτήν την μεγαλοβδομάδα του 2021 την Λαμπροδευτέρα. Οπου τελέσαμε την ακολουθία του Αναστάσιμου Ορθρου -και ψάλλαμε όλον τον αναστάσιμο κανόνα αφού είχε παραληφθεί κατά την ακολουθία της Ανάστασης- και την πανηγυρική Θ.Λειτουργία, την οποία τέλεσε ο π.Νήφων. Μετά και ύστερα από μήνες που ήταν κλειστά όλα τα καφέ, επιτέλους απολαύσαμε τον ψαλτοκαφέ στο ηλιόλουστο και πανέμορφο λιμάνι τού Γυθείου. Παρακάτω παραθέτω και ένα μικρό βιντεάκι με κάποια στιγμιότυπα από αυτά που αναφέρω. Για ενθύμιο και ευχόμενος και του χρόνου νάμαστε όλοι καλά. Και να υπάρξει εξάλειψη αυτής της λαίλαπας της πανδημίας που μας ταλαιπωρεί όλους και έφερε τόση λύπη σε πολλές οικογένειες και δημιούργησε τόσα προβλήματα στην κοινωνία και στον καθένα μας. Κάτι που προϋποθέτει προσοχή, τήρηση των υποδεικνυόμενων από τους αρμοδίους μέτρων και υπεύθυνη στάση από όλους μας. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ.




 

 


   

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2021

Τριήμερο Ανοιξιάτικο διάλλειμα στην Χειμωνιάτικη Καρέα.

Είχα αρκετές μέρες να επισκεφθώ το χωριουδάκι μου. Είναι πολύ δύσκολη η διαμονή από τον Νοέμβρη μέχρι και τέλος του Μάρτη στην Καρέα. Σε περονιάζει η υγρασία, ειδικά τα βράδια. Σχεδόν κάθε μέρα θα σκεπαστεί από την κατσιφάρα που την φέρνει ο Σιρόκος από τα νότια, ή ο Πουνέντες από τα δυτικά. Και όπως έλεγε και η μανούλα μου, "άμα το πάρει ο Πουνέντες κι ο Γαρμπής,σαν βραδιάσει και θα ιδείς". 

Ομως και έχοντας δεί τις προβλέψεις της Ε.Μ.Υ που έλεγαν ότι θα είναι αρκετά Ανοιξιάτικος ο καιρός γιά περίπου ένα πενθήμερο, ήλθα. Και όντως πέσαν μέσα στις προβλέψεις τους.  Ενω ήλθα με κατσιφάρα και κρύο, από προχθές όλα θύμιζαν Ανοιξη μην πώ και καλοκαίρι. Πλούσιος ήλιος ολημερίς και θερμοκρασίες υψηλές χωρίς υγρασία. Τα χειμωνόπουλα έστησαν το τραγούδι τους από χαράματα έως το σούρουπο. Μπροστάρης βέβαια από όλα ο τοσοδούλης κοκκινολαίμης ή κοκκινοστήθης ή Γιαννακάκι όπως τον έλεγε ο πατέρας μου. Που θυμάμαι και ένα ποιηματάκι που έλεγε γιά το μικροσκοπικό αυτό χειμωνόπουλο. " Α μωρή τσίχλα κοκοειδού-Που έχεις κρέας μιά μπουκιά- Εγώ είμαι ο Γιάννης Γιάννακας- Γιάννακας κουντρουγιάννακας- Βάζω το ατζί μου στο ταψί-Τρώει του Βασιλιά τ' ασκέρι".

Κάθε μέρα ανέβαινα στην κορυφογραμμή, όπου το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας. Μετά την ανακαίνιση προσθέσανε και την Αγία Παρασκευή γιά να γιορτάζεται το καλοκαίρι, αφού η μνήμη της Αγίας Βαρβάρας είναι χειμωνιάτικη (4/12) και είναι δύσκολη η ανάβαση εκεί πάνω με κρύο, αέρα και βροχές. Οση κούραση και να νιώσεις γιά να ανεβείς, θα σε δικαιώσει η θέα. 

Ανατολικά βλέπεις όλο τον κόλπο με το λιμάνι του Γυθείου και τα χωριά του Μαλευρίου ως πάνω στον Πάρνωνα. Δυτικά αντικρύζεις το Ταίναρο, την Αρεόπολη, το Λιμένι και πιό μακριά την Κορώνη. Και το ηλιοβασίλεμα δείχνει σαν να πυρακτώνει την θάλασσα. Κάθομαι να ξαποστάσω μέσα στο εκκλησάκι. Ανάβοντας τα καντηλάκια και  μουρμουρίζοντας το "Φως Ιλαρόν" αισθάνομαι αύρα γαλήνης και ξεκούρασης.

Πόσες μνήμες μούρχονται στο νού, οταν ανεβαίνω ή κατεβαίνω από την κορυφογραμμή της Αγίας Βαρβάρας. Θυμάμαι που αμούστακο παιδάκι, με τον πατέρα μου καβάλα στην γαϊδουρίτσα μας την κοσόνενα, πηγαίναμε στα Κονάκια να δούμε τον παππού (απ' το σόϊ το Κοταριάνικο-της μάνας μου) τον Αλή. Θυμάμαι που ακολουθούσα τον περίφημο κυνηγό και νονό μου τον Χαρίλη, για λαγό. Και μού έδειχνε πως είναι ο κοπός γιά να τον πιάσει ο γκέκας ο σκύλος. Και πόσα άλλα μου θυμίζει αυτή η διαδρομή.

Βέβαια τώρα ο δρόμος είναι χωμάτινος αλλά αμαξωτός και ομαλός. Τότες υπήρχε καλντερίμι. Που ή το χάλασαν φτιάχνοντας τόσο απερίσκεπτα πάνω του τον αμαξωτό η έμεινε παραμελημένο όσο γλύτωσε από τους μπουλτόζες, αγρίεψε από τα κλαριά και διακρίνεται πλέον ελάχιστα. Βρήκα κάποια κομμάτια του και τα ξαναπερπάτησα με δυσκολία.

Από εκεί πάνω από το εκκλησάκι, θωρώντας όλα τα χωριουδάκια, όλα τα κτήματα, τους φιδίσιους αγροτικούς δρόμους, τους καπνούς από τα λιόξυλα από το κλάδεμα των λιόδενδρων που καίνε τώρα που επιτρέπεται, την θάλασσα,  ΄΄ενιωθα τον αέρα -που φυσά κρύος και συνεχόμενος- να μου φυγαδεύει αυτή την μελαγχολική αίσθηση που όλοι βιώνουμε κοντά ένα χρόνο τώρα με την πανδημία. Κατηφορίζοντας μάζευα και το ευωδιαστό και τόσο ωφέλιμο φασκόμηλο ή μηλόσπακα όπως το έλεγε η μανούλα μου. Που εκτος από ζωογόνο αφέψημα ήταν και το μυρωδικό που κάπνιζαν τα λουκάνικα και το σύγκλινο.

Απαγγιάζοντας το βράδυ στην στόφα, με μερικές φέτες ψωμί πάνω στα κάρβουνα λαδωμένες με το φετεινό λάδι το εξαιρετικό και μοναδικό, που βγαίνει από τις μικρές ελιές που είναι μέσα σε κακοτράχαλα χωράφια και λίγο κρασί από τους αμπελώνες του φίλου μου του Νίκου του Θεοδωρακάκου, απόδιωχνα -έστω πρόσκαιρα- κάθε αγχωτική σκέψη γιά το αύριο, γιά την πανδημία, την θύμηση της αθλιότητας που βίωσα αναίτια αρχές του φθινοπώρου εδώ από ανεκδιήγητο πρόσωπο και τόσα άλλα αρνητικά.

Μαζί με τις φωτό παραθέτω και ένα μικρό βιντεάκι που τράβηξα από κεί πάνω την κορυφογραμμή. Αυτά και στα επόμενα όμορφα διαλλείματα νάμαστε καλά.





Τρίτη, 26 Ιανουαρίου 2021

Διαδικτυακή ομιλία μου στον Σύλλογο Ψαλτών Θηβών.

 

Προχθές, Κυριακή 24/1/2021, κατόπιν ευγενικής πρόσκλησης του προέδρου των συναδέλφων Ψαλτών της Θήβας κ.Αντώνη Τσαρουχά, με την ευκαιρία της ετήσιας εορτής του συλλόγου τους, κλήθηκα να χαιρετίσω την εορτή τους και να ομιλήσω για τον Πέτρο τον Πελοποννήσιο, τον μέγιστο μελοποιό.

Με χαρά αποδέχθηκα την πρόσκληση. Επέλεξα το θέμα "Τα μέλη του Πέτρου Λαμπαδαρίου, στην σημερινή ψαλτική πραγματικότητα". Προσπάθησα να αναπτύξω το θέμα μου, με απλό κατανοητό και γλαφυρό τρόπο, αποφεύγοντας στομφοειδές ύφος, η δασκαλίστικο τρόπο. Αλλωστε απευθυνόμουν σε συναδέλφους, εν ενεργεία ψάλτες και ήθελα πρακτικά να τους γνωστοποιήσω κάποιες απόψεις μου. Η όλη διαδικασία έγινε διαδικτυακά, λόγω της πανδημίας. Υπήρξε ενδιαφέρον από τους εκεί συναδέλφους, έγιναν στο τέλος ερωτήσεις και διάλογος, είπα και κάποια πράγματα γενικά που απασχολούν τους ψάλτες και κάποια για την Κων/πολη. Νομίζω ότι όλα πήγαν καλά. 

Η όλη εκδήλωση βιντεοσκοπήθηκε από τους υπευθύνους  του Συλλόγου και αναρτήθηκε σχετικό βίντεο το οποίο κοινοποιώ κατωτέρω. Χαιρετώ όλους εν ειρήνη.

Πέμπτη, 26 Νοεμβρίου 2020

Κάτοχοι & κατοχή κυνηγετικών όπλων. Μία "πονεμένη" ιστορία.

 

Πολύ τακτικά είτε εντός είτε εκτός της κυνηγετικής περιόδου, αποτρόπαια εγκλήματα με κυνηγετικά όπλα συνταράσσουν την κοινή γνώμη. Συνηθέστερα είναι τα λεγόμενα "οικογενειακά" εγκλήματα που αφορούν ζηλότυπους συζύγους, η συγγενείς γιά κληρονομικές ή άλλες διαφορές, συχωριανούς για βοσκοτόπια κλπ κλπ. Ενα τέτοιο τραγικό οικογενειακό έγκλημα έγινε πριν λίγες μέρες στην Μάνη, όπου άνδρας σκότωσε την γυναίκα του, μπροστά μάλιστα στο ανήλικο παιδί τους.

Η κατοχή όπλων (γενικώς) είναι ένα μεγάλο ζήτημα και είχα ασχοληθεί εμπεριστατωμένα ένεκα της εργασίας μου. Γιά την κατοχή μη κυνηγετικών όπλων ισχύουν ειδικοί κανόνες και προϋποθέσεις. Η κατοχή κυνηγετικών όπλων έχει άλλες προϋποθέσεις, πιό εύκολες. Κυνηγετικό όπλο μπορεί να κατέχουν οι κυνηγοί, αλλά και άλλοι ως συλλέκτες  ή ως μελλοντικοί κυνηγοί. Μία εκ των βασικών προϋποθέσεων γιά την χορήγηση της αδείας κατοχής από την Αστυνομία, είναι ο υποψήφιος κάτοχος να εξετασθεί και να προσκομίσει πρόσφατο πιστοποιητικό υγείας από ειδικό ιατρό. Και εδώ πονάει η υπόθεση. Γιατί δυστυχώς ουδείς είναι σίγουρος αν η "βίδα" του οποιουδήποτε "καραμπινοφόρου" κρατήσει γιά πάντα ή κάποια στιγμή "λασκάρει" και η καραμπίνα γίνει απειλητικό ή φονικό όπλο. Επίσης φήμες λένε ό,τι ιατροί χορηγούν πιστοποιητικά χωρίς καν να δούν τον υποψήφιο κάτοχο ή το ΑΜΚΑ του, με ένα εικοσαρικάκι. Κάτι αδιανόητο. 

Κατ΄εμέ θα έπρεπε να απαγορευτεί στην Ελλάδα γενικώς το κυνήγι και η εκ τούτου κατοχή κυνηγετικών όπλων. Εξ άλλου την σήμερον ημέρα ουδείς πλέον καλύπτει διατροφικές ανάγκες με το κυνήγι. Χώρια που τα θηράματα -εκτός των αγριόχοιρων- λιγοστεύουν επικίνδυνα.  Αν αυτό είναι πολύ προχωρημένο, ας φτιάξουν ειδικούς ελεγχόμενους χώρους με κανόνες, αριθμό εισερχομένων κυνηγών, αριθμό θηραμάτων, τα δε όπλα να είναι ειδικά, να χρεώνονται όσο κυνηγούν και να παραδίδονται μετά. 

Ε Δ Ω  είναι η ιστοδιεύθυνση ενός χαρακτηριστικού ρεπορτάζ εφημερίδος γιά το τραγικό συμβάν στην Μάνη, με τίτλο

<<Εγκλημα στη Μάνη: Lexotanil, Xanax και Beretta, ο συνδυασμός που σκοτώνει>>

στο οποίο αναφέρονται τραγικές λεπτομέρειες του φονικού και ο κάθε λογικός πολίτης αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνο είναι να κατέχουν κυνηγετικά όπλα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας και με πόση προσοχή πρέπει να χορηγούνται άδειες κατοχής, από τις αρμόδιες Αστυνομικές υπηρεσίες. 

Ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα. Και θα συνεχισθεί η ίδια προβληματική υπάρχουσα κατάσταση. Δυστυχώς. Και λες βάρδα να μην μού τύχει ή ξανατύχει...   


Δευτέρα, 2 Νοεμβρίου 2020

Μουσική εν μέσω πανδημίας. Νέα σύνθεση Ιάσονα Τζανάκου.

 

Κοινοποιώ ένα βίντεο που κυκλοφορήθηκε μόλις χθές. Είναι από την ορχήστρα εγχόρδων Strings in Motion (Imagefilm), που εδρεύει στο Ινσμπουργκ Αυστρίας και η οποία κάθε καλοκαίρι, υπό την αιγίδα της Αυστριακής πρεσβείας στην Αθήνα, παρουσιάζει επιλεγμένα έργα κλασικής μουσικής σε διάφορα μέρη της Ελλάδος και χωρών της Ευρώπης.

Μέσα στο μουσικό βίντεο, που γυρίστηκε στην Αυστρία, οι μουσικοί ερμηνεύουν διάφορες κλασικές συνθέσεις. Μεταξύ αυτών και μία νέα πολύ ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη σύνθεση του υιού Ιάσονα, την οποία εμπνεύστηκε από τον ήχο του Πυρρίχιου, του γνωστού ποντιακού χορού. Μάλιστα σολίστ είναι ο ίδιος. Η σύνθεσή του στο βίντεο αρχίζει από το 09.04. Την προλογίζει επίσης ο ίδιος.

Την εν λόγω σύνθεση σχεδόν την ολοκλήρωσε εδώ στην Μάνη, κατά το όμορφο και χαλαρό καλοκαιρινό εικοσαήμερο που πέρασε μαζί μου. Κάναμε αρκετές συζητήσεις τόσο γιά τον ιδιαίτερο ήχο της ποντιακής λύρας, τον ρυθμό του Πυρρίχιου και γιά διάφορα άλλα μουσικά θέματα. Ευτυχώς δεν τον επηρέασε καθόλου αρνητικά, στην δόμηση της συγκεκριμένης σύνθεσής του, ένα (ας το χαρακτηρίσω) ιλαροτραγικό ευτράπελο που συνέβη εδώ στην Καρέα και βίωσαμε μαζί.

Η ιστοσελίδα της ορχήστρας είναι η εξής:

https://sim.uni-mozarteum.at/

Καλή ακρόαση.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2020

Οίτυλο-Μνημόσυνο κτητόρων και προκατόχων.

Γιά ακόμη μία φορά βρέθηκα στο πανέμορφο και αγαπημένο μου Οίτυλο, προχθές Κυριακή 18/8/2020 και έψαλα στον κεντρικό ναό του της Παναγίας. 
Με πρωτοβουλία του λίαν αγαπητού και δραστήριου εφημερίου τουχωριού, Αρχιμανδρίτου πατρός Ευγενίου, τελέσθηκε μετά τον Ορθρο και την Θ.Λειτουργία, μνημόσυνον υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των κτητόρων του ναού, των μεγάλων ευεργετών, του Αρχιερέως Προκοπίου που εγκαινίασε τον ναό και των ιερέων, που εφημέρευσαν στο Οίτυλο, μεταξύ των οποίων και ο αείμνηστος πατέρας μου παπαΓιάννης Τζανάκος.
Κάθε φορά που ψάλλω στο Οίτυλο, νιώθω ιδιαίτερη συγκίνηση επειδή έψαλα τόσες φορές όντας μαθητής, με λειτουργό τον αείμνηστο πατέρα μου.
Τελέσθηκε μία λιτή απλή και προσευχητική λειτουργία. Μάλιστα προσήλθε ως επισκέπτης και ένας ευγενέστατος συνάδελφος εν τοις αναλογίοις, ο κ.Παναγιώτης Σιώτος που ψάλλει σε ιερό ναό της Αρχιεπισκοπής Αθηνών και ψάλλαμε όμορφα μαζί.

Μετά την ακολουθία της Θ.Λειτουργίας και του μνημοσύνου, στον περίβολο του ναού  που έχει εκπληκτική θέα προς το λιμάνι της Τσίπας, μας προσφέρθηκαν τα ντόπια κόλυβα. Ας είναι αιωνία η μνήμη όλων αυτών που μνημονεύσαμε. 

Παραθέτω και ένα μικρό βιντεάκι με το απολυτίκιο του ναού και το "Μετά των Αγίων.." ως ενθύμιον. Χαιρετώ από Μάνη.


 

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2020

Κυριακή 21/6/2020 στο Οίτυλο.

Βρέθηκα σήμερα Κυριακή και έψαλλα στο αγαπημένο μου Οίτυλο, στον κεντρικό ναό του την Παναγία. Με είχε καλέσει ο εφημέριος του χωριού πατήρ Ευγένιος. Ενας νέος, μορφωμένος και λίαν δραστήριος ιερομόναχος. Προσήλθε χοροστάτησε και λειτούργησε ο Σεβ/τος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος.
Εχω και παλαιότερα Ε Δ Ω γράψει κάποια εγκάρδια πράγματα γιά το Οίτυλο. Και αυτά που έγραψα τότε ισχύουν και σήμερα απολύτως. Γιατί το Οίτυλο είναι πάντα όμορφο και πάντα μέσα στην καρδιά μου.
Σήμερα λοιπόν, ξεκίνησα λίαν πρωί από την Καρέα και μέσα από την τόσο άγρια αλλά θαυμάσια διαδρομή της Κλινοβάς, έφτασα στο πανέμορφο Οίτυλο. 
Εκτός από τον εφημέριο, ήταν και ένας ακόμη ιερέας, ο πατήρ Κων/νος εφημέριος του Φλομοχωρίου. Ο ναός είναι με μέριμνα του εφημερίου ιδιαίτερα περιποιημένος. 
Ο Μητροπολίτης προσήλθε στην ώρα του και όλα κύλησαν ομαλά και με τάξη. Λειτουργεί απλά και κηρύττει επίσης με άψογο τρόπο. 
Στο τέλος, μετά το "δι'ευχών" συγκινήθηκα ιδιαίτερα επειδή ο εφημέριος μετά τις ευχαριστίες και τα επαινετικά γιά μένα λόγια του Μητροπολίτη, μού προσέφερε μία εικόνα και αναφέρθηκε στον προκάτοχό του αείμνηστο πατέρα μου παπαΓιάννη, που χρημάτισε εφημέριος στο Οίτυλο, έχει δε και φωτογραφία του μαζί με άλλους προκατόχους στο γραφείο του ναού που είναι στο προαύλιο με την απίστευτη θέα στην παραλία της Τσίπας.   
Εψαλλα στο ψαλτήρι και κοιτώντας την ωραία πύλη νόμιζα ότι θα έβλεπα να ξεπροβάλλει ως λειτουργός ο παπαΓιάννης, όπως τότε, στα χρόνια που ήμουν μαθητής Λυκείου στην Αρεόπολη και κάθε Κυριακή βρισκόμουν και έψαλλα στο Οίτυλο που τότε διαμέναμε.
Μετά την Λειτουργία, όλοι μαζί πήγαμε στον άλλο ναό του χωριού τους Ταξιάρχες, μία ιστορική και θαυμάσια επίσης εκκλησία. Πίσω από τον ναό, σε ένα μεγάλο οικόπεδο, που διαμορφώθηκε κατάλληλα και σε καλοκαιρινό πλέον κλίμα, με τα τζιτζίκια να αναγγέλουν το καλοκαίρι, μας δεξιώθηκαν συνεργάτες του εφημερίου. 
Ηταν μία χαλαρή και ευχάριστη συνάντηση και σε αυτό συνέβαλλε ασφαλώς η πρόσχαρη και ιδιαίτερα ζεστή παρουσία του νέου Μητροπολίτου Μάνης κ.Χρυσοστόμου. Πέραν των φωτογραφιών που προσέθεσα, παραθέτω και την ιστοδιεύθυνση της Μητροπόλεως όπου αναρτήθηκαν περισσότερες φωτό, αλλά και αποσπάσματα της ομιλίας του Μητροπολίτου που είναι Ε Δ Ω . Παραθέτω επίσης παρακάτω ένα μικρό βίντεο με ένα κάθισμα και το Πασαπνοάριο που έψαλλα, ως ενθύμιο της σημερινής Βοιτυλιώτικης ψαλτικής μου παρουσίας, ύστερα από τόσο καιρό αποχής από τα αναλόγια της Κπολης, αφού λόγω της πανδημίας ακόμα είμαι στα πατρογονικά χώματα. Χαιρετώ σας...










Κυριακή, 19 Απριλίου 2020

Πάσχα Κυρίου Πάσχα 2020. Διαφορετικό και Ευεργετικό.

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, δεν υπήρξε μέχρι φέτος χρονιά, που να μην ζούσα το κάθε Πάσχα κυριολεκτικά μέσα στις Εκκλησιές. Αρχικά μικρό παιδάκι ως παπαδάκι εδώ στο χωριό μου, την Καρέα της Μάνης, παρά τους πόδας του πατέρα μου που ήταν ο ιερέας του χωριού.
Αργότερα όντας γυμνασιόπαιδο, συμμετείχα ως Ψάλτης αφού τα κατάφερνα έχοντας μάθει να ψέλνω πρακτικά. Αρχικά στην Καρέα. Μετά, κατά τις δύο τελευταίες τάξεις στην Αρεόπολη, όπου ήταν και η έδρα του Γυμνασίου, παρ' ότι μου στοίχιζε που έμενα μόνος πασχαλιάτικα, ενώ έφευγαν όλα τα άλλα Καριωτάκια. Στην συνέχεια έψαλα τρία συνεχόμενα Πάσχα κατά την στρατιωτική μου θητεία (τότε ήταν είκοσι οκτώ μήνες το στρατιωτικό, ξεχνούσες το πότε ήσουν πολίτης), σε διάφορες μονάδες που υπηρέτησα.
Μετά, έχοντας σπουδάσει την ψαλτική τέχνη, αποφοιτώντας από το Ελληνικό ωδείο και βιώνοντας την τέχνη σε φτασμένους ψάλτες όπως ο περιώνυμος Πρωτοψάλτης του Πατριαρχείου Θρασύβουλος Στανίτσας, έψαλα ως "επαγγελματίας" ψάλτης, σε διαφόρους κεντρικούς ναούς.
Στον Πειραιά (Βλαχέρνα Αμφιάλης, Αγία Σοφία), στην Βούλα (Κοίμηση Θτκου), Αθήνα (Αγία Τριάδα Αμπελοκήπων, Μονή Πετράκη, Ευαγγελίστρια Ν.Ερυθραίας) και Σπάρτη (Μητροπολιτικό ι.ναό).
Από το 2017 μετακόμισα στην Κων/πολη. Εψαλα το Πάσχα του 2018 και του 2019 σε ναούς της περιφέρειας Υψωμαθείων Βλάγκας και Κοντοσκαλίου, που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ζώντας ανεπανάληπτες εμπειρίες.
Κάθε Πάσχα είχε την ιδιαιτερότητά του. Ολα τα θυμάμαι αρωματισμένα από το δροσερό αεράκι του Επιταφίου και το φως του χαρμόσυνου Χριστός Ανέστη.
Το φετινό Πάσχα όμως ήταν όντως πολύ διαφορετικό και πρωτόγνωρο. Γιατί λόγω της πανδημίας, στους ναούς γινόντουσαν οι ακολουθίες της Μεγάλης εβδομάδος με κλειστές τις πόρτες. Εχοντας γιά τον ίδιο λόγο επιστρέψει στην Ελλάδα από την Κ/πολη, απομονώθηκα εδώ στην Καρέα. Ηταν κάτι πρωτόγνωρο και δύσκολο.
Κάθησα και το σκέφτηκα με ιδιαίτερη προσοχή. Και κατάφερα να μην με επηρεάσει αρνητικά καθόλου. Αντιθέτως ένιωσα την πνευματικότητα των ημερών δια της σιωπής και ευεργετικά αναλογίστηκα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.
Ελαβα πολλά μηνύματα από  κληρικούς και λαϊκούς, που "ωρυόντουσαν" ότι μας έκλεισαν τους ναούς, οτι ήλθαν οι νεφελίμ, ότι ήλθε η αποκάλυψη και άλλα τέτοια φαιδρά. Τι να τους πείς,τι να τους απαντήσεις. Ούτε καν τους πέρασε από το μυαλό να σκεφτούν πως ο Θεός λατρεύεται παντού. Και να επιλέξουν να σιωπήσουν. Προσωπικά πιστεύω ότι καλύτερα θα ήταν αφού επεβλήθει νε είναι κλειστές οι πόρτες των ναών, να μην γίνουν καθόλου ακολουθίες. Οπως αποφάσισαν πολύ σωστά δύο Μητροπολίτες στις επαρχίες τους. Η Εκκλησία είναι πρόσκληση πιστών και όχι ιδιωτική υπόθεση μερικών. Η δε μετάδοση ακολουθιών από την τηλεόραση καταντά θέαμα. Τέλος πάντων.
Είχα την πολυτέλεια εδώ στο χωριό, χωρίς περιορισμούς, να μπορώ να πηγαίνω γιά περπάτημα στο βουνό, όπου στην κορυφογραμμή υπάρχει  ένα πανέμορφο ξωκλήσι της Αγίας Βαρβάρας. Βρίσκεται ψηλά στο βουνό. Εχει απέραντη θέα. Από την μία βλέπεις τον Λακωνικό κόλπο και από την άλλη τον Μεσσηνιακό. Εκεί και γιά να μην ξεχνάμε και την ψαλτόλυσα, είπα μερικά ψαλτικά. Ετσι γιά το καλό.
Χθες βράδυ, βράδυ της Ανάστασης, ξαναπήγα στο Εκκλησάκι. Και  "σηκώσαμε" Ανάσταση. Βέβαια ήταν αδύνατον, ψάλλοντας τα Πασχαλινά μέλη, να μην θυμηθώ τον Αναστάσιμο ενθουσιασμό του μακαρίτη ιερέα πατέρα μου και την αποκαμωμένη από δουλειές μανούλα μου Καλλιοπίτσα. Και όλα τα Πασχαλινά έθιμα. Την αυστηρή νηστεία, το γαλομπούρεκο, τα τρυγόνια της Ανοιξης που περνάγανε μπουλούκια και τόσα άλλα πράγματα.
Ενα ακόμα Πάσχα γράφτηκε στην ζωή μας. Εγώ εκτός από ιδιαίτερο το ένιωσα και ως ευεργετικό. Παραθέτω ένα μικρό βιντεάκι με διάφορα που έψαλα χθες βράδυ.
Χριστός Ανέστη αδέλφια και του χρόνου άνευ πανδημίας.
υ.γ.-Στην παρακάτω ιστοδιεύθυνση μία παλιά πιό αναλυτική και ενδιαφέρουσα νομίζω ανάρτησή μου, για τις μεγαλοβδομάδες της ζωής μου. Π.Τζ
http://tzanakospanagiotis.blogspot.com/2014/04/blog-post_14.html

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2020

Κυρ.Απόκρεω 1999-Ν.Ερυθραία. Νεραντζής-Τζανάκος-Μπούρης

Την Κυριακή των Απόκρεω του έτους 1999, στον μεγαλοπρεπή ιερό ναό της Ευαγγελιστρίας Νέας Ερυθραίας Αττικής, έγινε μία σπουδαία Κυριακάτικη ακολουθία. Δεξιά έψαλλε, προσκληθείς από εμένα, ο Αρχων Πρωτοψάλτης και λίαν σεβαστός και αγαπητός φίλος Δημήτριος Νεραντζής, ένας εκ των τελευταίων εν ζωή, μεγάλων Ψαλτών με γνήσιο Εκκλησιαστικό και παραδοσιακό ύφος. Αριστερά έψαλλα εγω που ήμουν Πρωτοψάλτης στον εν λόγω ιερό ναό μαζί με τον παλαιόθεν φίλο Νίκο Μπούρη που ήταν τότε Λαμπαδάριος και τώρα είναι Πρωτοψάλτης του ι.ν Πρ.Ηλιού Ριζουπόλεως.
Ο Πρωτοψάλτης Νεραντζής, είχε έλθει εκείνες τις ημέρες από την Τήνο γιά να παρουσιάσει το νεοεκδοθέν βιβλίο του "Συμβολή εις την ερμηνείαν του Εκκλ. μέλους" Μάλιστα η παρουσίαση έγινε την ίδια μέρα το απόγευμα στην Μητρόπολη Αθηνών και το παρουσίασε ο αείμνηστος φίλος μου Θεόδωρος Βασιλείου, ο οποίον ήταν παρών μαζί με πολλούς άλλους φιλόμουσους και ψάλτες εκείνη την Κυριακή στην Νέα Ερυθραία.
Με τον Πρωτοψάλτη κ.Δημ.Νεραντζή έχει τύχει να συμψάλλω και άλλες φορές. Και αυτό ήταν πάντα γιά μένα μία διδαχή. Γιατί ο τρόπος, η στάση του στο αναλόγιο, το ύφος του και γενικά το όλον ψάλσιμό του ήταν και είναι δυσεύρετα Ψαλτικά στοιχεία και δεδομένα. Και επίσης κάτι βασικό. Πάντα σχεδόν έψαλλε κλασικά μέλη. Και πολύ Πέτρο.
Από την Κυριακή λοιπόν αυτή, που μάλιστα ο ήχος ήταν τρίτος, ότι είναι καί φέτος, παραθέτω δύο ηχητικά. Τα Πεντηκοστάρια του Τριωδίου και τα στιχηρά ιδιόμελα των αίνων. Η εγγραφή δεν είναι βέβαια και η καλύτερη, αλλά τότε έτσι ηχογραφούσαν τα μαγνητόφωνα... Του εύχομαι να είναι καλά. Καλή ακρόαση και καλή  Μ. Τεσαρ/στή.
Υ.γ.-Η φωτογραφία που εικονιζόμαστε είναι από πανήγυρη το 1995 στην Χίο. Η δε εικόνα της κρίσεως, είναι από αυτές που πρόσφατα συντηρήθηκαν στον ι.ν της Γεννήσεως της Παναγίας , εδώ στα Ψωμαθειά της Κων/πολης.



Αναγνώστες