Γιά τους Γιάννηδες και γιά τον παπαΓιαννη

Του Αη-Γιαννιού σήμερα, τελευταία γιορτινή μέρα και του εφετινού 12ημέρου, με πολλούς συγγενείς και φίλους Γιάννηδες να γιορτάζουν όπως και πολλοί Ελληνες. Ακόμη και το μικρό χειμωνόπουλο γνωστό ως κοκινολαίμης, εγώ ως "Γιαννακάκι" το είχα μάθει από τον πατέρα μου τον παπαΓιάννη που το συμπαθούσε πολύ. 

Ο αείμνηστος πατέρας μου, έφερε το όνομα Ιωάννης. Το 1939 έγινε ιερέας και γιά πολλά χρόνια ήταν εφημέριος στο ορεινό κακοτράχαλο χωριουδάκι μας, την Καρέα. Ολοι τον έμαθαν και τον προσφωνούσαν πλέον παπαΓιάννη και γιόρταζε πάντα την σημερινή μέρα.

Ενεκα λοιπόν αυτού και εμείς τα πολλά παιδιά του τον τιμήσαμε, ως είθισται, ονοματίζοντας και δικά μας παιδιά Γιάννηδες. Εγώ έχω ονοματίσει τον πρωτότοκο υιό μου Γιάννη. Συνολικά υπάρχουν έξι Γιάννηδες -ζωή να έχουν- εγγόνια του παπαΓιάννη και μία Γιάννα. Οπότε καταλαβαίνετε τι επέκταση του ονόματός του έγινε. Και βέβαια είναι όλα καλά παιδιά και τιμούν το όνομα του παππού τους.

Κάθε χρόνο θυμάμαι τις προετοιμασίες της μανούλας μου γιά την γιορτή του, καθώς και τις επισκέψεις που είχαμε στο σπίτι μας -(που μάλιστα είχε ο ΟΤΕ εγκαταστήσει στην σάλα και το τηλέφωνο του χωριού, ένα παλαιό μαύρο σαν καρβουδιστήρι τηλέφωνο, κρεμασμένο στον τοίχο με συνακρόαση από άλλα 3-4 χωριά)- από όλους σχεδόν τους Καριώτες. Εγώ ήμουν στο Δημοτικό και αργότερα στο Γυμνάσιο, μόνος με τους γονείς μου, αφού τα αδέλφια μου όντας πολύ μεγαλύτερα είχαν φύγει και μετοικήσει σε διάφορες πόλεις όπου εργαζόντουσαν ή παντρεύτηκαν.

Ολους τους επισκέπτες μας τους τράταρε η μανούλα μου απαραιτήτως δίπλες -κάτι τεράστιες μελωμένες δίπλες- ή καλτσουνάκια. Και αν καθόντουσαν και στην σάλα για κουβέντα με τον πατέρα μου, τράταρε και πιάτα γεμάτα με τυρί τουλουμίσιο δικό μας, κομμένο σε κομμάτια σαν κύβους, σύγκλινο και κρασί. 

Το κουβεντολοϊ περί παντός του επιστητού πήγαινε σύνεφο. Βασικός συνομιλητης ο παπαΓιάννης, αφού ήταν υπέρ το δέον ομιλητικός. Ετσι κυλούσε η μέρα από το πρωί μετά την εκκλησία που λειτουργούσε, ως αργά το απόγευμα που σουρούπωνε, οπότε τελείωναν οι επισκέψεις.

Χρόνια τώρα που πάω γιά να ψάλλω την σημερινή ημέρα, δίνω χειροποίητο προσφοράκι στο λειτουργό ιερέα -το έκανα και στην Κων/πολη στον Αγιο Κων/νο Υψωμαθείων που λειτουργούσαμε- με τα ονόματα υπερ υγείας των εγγόνων Γιάννηδων και υπερ αναπαύσεως του παπαΓιάννη. Ενα έθιμο που κληρονόμησα από την μανούλα μου και διατηρώ.

Ως επίλογο της παρούσας ανάρτησης, παραθέτω ένα βίντεο με το κοινωνικό της ημέρας, το οποίο έψαλλα με συγκίνηση, έχοντας την εικόνα του παπαΓιάννη στα μάτια μου παρά στις νότες. Αυτός που από νήπιο με οδήγησε στα αναλόγια και στα ψαλτικά πράγματα. Μέσω των οποίων γεύτηκα απλόχερα τόσες όμορφες στιγμές στην ζωή μου. Αιωνία του η μνήμη.