Κοινοποιώ την ανάρτηση του Προκόπη Δούκα στην ιστοσελίδα Protagon περί των εν θέματι. Αποψη με λόγια πικρά μεν αληθή δε, που μας αφορούν όλους.
Ελληνες. Με χρυσή αλυσιδίτσα στον λαιμό, πολλές φορές και σταυρουδάκι. Περήφανοι ορθόδοξοι, βεβαίως. Ή επαναστάτες χωρίς αιτία, με τον άνθρωπο. Ή και τα δύο. Νέοι, μεσήλικοι – δεν έχουν διαβάσει ποτέ εφημερίδα εκτός από αθλητική. Που αποκλείεται να φέρουν μαζί τους ένα βιβλίο, ακόμα και στις πιο χαλαρωτικές στιγμές τους. Ξέρουν όμως όλα τα πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα της τηλεόρασης – αλλά «δεν τα βλέπουν»… Ελληνες. Εισβάλλουν σε μια ήρεμη παραλία, που δεν έχει πολύ κόσμο, παρά τον Δεκαπενταύγουστο. Κι αμέσως διαλύουν την ηρεμία των άλλων. Φωνάζοντας από απόσταση, με εξωστρεφή αυνανιστική ευχαρίστηση. Γιατί δεν έχουν μάθει ποτέ τι σημαίνει «σεβασμός του άλλου ή του δημόσιου χώρου». Αντιθέτως, το θεωρούν και προσόν της φυλής, είναι ευχάριστοι, πλακατζήδες, «έξω καρδιά». Κανένας δεν τους έχει πει ότι περνάνε τη ζωή τους στο απόλυτο κενό, κάνοντας ανούσια χωρατά, γιατί δεν έχουν τίποτα να πουν. Ελληνες. Που θα παίξουν οπωσδήποτε ρακέτες, μπάλα ή οτιδήποτε άλλο «πάνω σου», ακόμα και μπροστά στην πινακίδα που το απαγορεύει. Την πιο ωραία ώρα του δειλινού, που όλα ησυχάζουν, θα σου επιβάλλουν τον «ήχο» τους, με απίστευτα «ντάμπα-ντούπα πριόνια» ή σκυλο-λαϊκά. Που θα φέρουν το σκάφος τους ή το δαιμόνιο τζετ-σκι (ούτε ο τροχός του οδοντιάτρου τέτοιο βασανιστήριο), ακόμα και στην πιο «ακατοίκητη» παραλία, πάνω στον λουόμενο, καταπατώντας κάθε έννοια κανόνων και ασφάλειας. Που θα τους σηκωθεί η τρίχα, αν τους πεις ότι ενοχλούν. Θα βραχυκυκλώσουν ή θα θυμηθούν αυτές τις απαράδεκτες παλιές διαφημίσεις, σύμφωνα με τις οποίες όποιος ζητάει την κοινή ησυχία και απαιτεί τα δικαιώματα όλων, είναι περίεργος, ζοχάδας και «σπασίκλας νευρικός»… Ελληνες. Που συζητούν (στο κινητό ή όχι) φωναχτά τα προσωπικά τους προβλήματα, ενώ δίπλα ο άλλος μπορεί και να κοιμάται ή να μην μπορεί να αποφύγει την ιδιότητα του ωτακουστή. Που κάθε τόσο διακόπτουν για να φωνάξουν «Κωστάκηηηη, έλα έξω, άσε τον θείο να κολυμπήσει μόνος του, έλα να σου πω εδώ, μη, μη, μη»… Που κανένας δεν τους έχει πει να πηγαίνουν όσο πιο κοντά γίνεται στο παιδί τους, αν θέλουν να του πουν κάτι. Ελληνες. Με παιδιά ακαλαίσθητα, κακομαθημένα, ανάγωγα. Που φωνάζουν συνέχεια «μαμά, κοίτα», όταν δεν γκρινιάζουν για κάτι. Με παιδιά «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» – χωρίς καμία χάρη. Παιδιά είναι, λες από μέσα σου, τι φταίνε; Κοιτάς τα διπλανά του μέσου βορειο-δυτικό-κεντρο-Ευρωπαίου – καμία σχέση: Είναι ήσυχα, ευγενικά, χαριτωμένα, σεμνά και στη συντριπτική πλειονότητα κομψά. Σαν τους γονείς τους, γιατί βεβαίως αυτοί «φταίνε»… Ελληνες. Ισοπεδωτικοί, ακαλλιέργητοι, «ξερόλες» – «έλα μωρέ μ@#%κα, που δεν ξέρουμε τώρα». Ολα τα ξέρουν, άκοπα, κομπλεξικά, συνωμοσιολογικά. Που η αισθητική τους «σπάει κόκαλα» – ψυγείο, ταπεράκι και καρεκλίτσα, ακόμα και στην πιο παρθένα παραλία. Αναρωτιέσαι πόση προσπάθεια θέλει να διαλέξεις αυτά τα γυαλιά-μύγες, που παραπέμπουν σε βαλκάνιο νονό της νύχτας. Ή το μαγιό/παρεό/τσάντα που ξεπερνάει κάθε φαντασία κακογουστιάς (στο κάτω-κάτω διάλεξε ένα μονόχρωμο, αποκλείεται να είναι πολύ κακό). Το απεριποίητο είναι το σήμα κατατεθέν τους. Που αναρωτιέσαι πώς μπορούν και ζουν με τόσο στριφνή φάτσα. Ελληνες. Ακραίοι. Που κάθε δεύτερη λέξη είναι «μ@#%κας». Που η εκφορά του λόγου τους είναι σαν να πέρδονται συνεχώς, σε ρυθμό πολυβόλου. Που ακόμα και μπροστά στα παιδιά τους είναι τόσο χυδαίοι, που τα αποκαλούν «μωρή» και «μ@#%κω» – ακόμα και οι μανάδες… Ελληνες. Που ο τόπος είναι δικός τους, τους ανήκει – και το δείχνουν. Που δικαιούνται να τον κάνουν «μπορντέλο», «μπάχαλο». Που δεν διανοούνται καν ότι ένας τόπος δεν ανήκει σε κανέναν – αλλά σε όλους. Που είναι έτοιμοι να κάνουν πανωσήκωμα με αναμονές, ακόμα και αν τους χάριζαν βίλα στην Τοσκάνη. Αλλά άμα τους πεις ότι «καλύτερα να τα πάρουν όλα οι Ευρωπαίοι που θα σεβαστούν τον τόπο», θα σε κοιτάξουν με την αηδία ενός Τάσσου Παπαδόπουλου όταν του διάβαζαν το σχέδιο Αναν. Είμαστε πολύ πατριώτες, βεβαίως, βεβαίως… Ελληνες. Που τους φταίνε όλοι, πολιτικοί, δημοσιογράφοι, επιχειρηματίες. Να έρθουν οι (άθλιοι) σωτήρες να τους βάλουν όλους φυλακή. Χωρίς να σκεφτούν ποτέ ότι οι ίδιοι είναι χειρότεροι. Οτι οι ίδιοι διαμορφώνουν τις επιλογές που επικρίνουν. Που αν διαβάσουν ένα τέτοιο κείμενο νομίζουν ότι είσαι «ελιτιστής», ότι μισείς τους Ελληνες ή ότι μιλάς για γονίδια. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι μιλάς για συμπεριφορές, για την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής, για την ήσσονα προσπάθεια. Ελληνες. Αυτοί οι (συγκεκριμένοι) Ελληνες. Οπου εισβάλλουν, οπτική και ηχητική αισθητική καταστροφή. Τα σκουπίδια τους είναι παντού, αφού πετάνε με άνεση τα πάντα από το παράθυρο της «κούρσας». Τα σκουπίδια τους είναι οι ίδιοι… Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου